به گزارش نسیم اقتصاد به نقل از ایسنا، طی روزهای اخیر مطالبی در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که در آن ادعا می‌شد تعدادی از مرغداران، مرغ‌های تخم‌گذار مسن را به دلیل زیان تولید و ناتوانی در تامین خوراک، داخل سالن‌ها با گاز خفه کرده‌اند. در این مطالب همچنین عنوان شده بود که مرغ‌های معدوم‌شده پس از آن به مصرف صنایع تولید خمیر مرغ رسیده‌اند.

انتشار این مطالب، در کنار واکنش‌های ایجادشده، یک ابهام اساسی را درباره فرایند خروج مرغ‌های تخم‌گذار از چرخه تولید به وجود آورد. آیا رسیدن مرغ به پایان دوره اقتصادی به معنای معدوم‌سازی آن است یا این مرغ‌ها پس از توقف تولید، همچنان بازار مصرف مشخصی دارند؟ ابهام دیگر به نقش سازمان دامپزشکی مربوط می‌شد؛ زیرا در برخی مطالب، دریافت مجوز از دستگاه‌های متولی در کنار موضوع حذف مرغ‌ها مطرح شده بود، بدون آنکه تفاوت میان مجوز خروج و حمل بهداشتی با مجوز معدوم‌سازی روشن شود. از سوی دیگر، مشخص نبود تصمیم برای خروج یک گله از چرخه تولید بر چه مبنایی گرفته می‌شود و آیا سن حذف مرغ‌های تخم‌گذار همواره ثابت است؟

پیر شدن مرغ، به معنای بی‌مصرف شدن آن نیست 

محمد مرادی، مدیرعامل اتحادیه مرکزی مرغداران مرغ تخم‌گذار میهن در گفت‌وگو با ایسنا، درباره ادعای خفه‌کردن مرغ‌های تخم‌گذار مسن در سالن‌ها، با تاکید بر اینکه این ادعا را با قاطعیت رد می‌کند، اظهار کرد: مسائل مربوط به صنعت مرغ تخم‌گذار باید براساس اطلاعات دقیق از سوی تولیدکنندگان، تشکل‌های صنفی یا مسئولان متولی در بخش دولتی و خصوصی مطرح شود. بیان چنین مطالبی بدون ارائه اطلاعات مستند می‌تواند تصویری نادرست از روند فعالیت واحدهای تولیدی ایجاد کند.

وی با اشاره به تفاوت میان «حذف گله» و «معدوم‌سازی» گفت: مرغ تخم‌گذار پس از پایان دوره اقتصادی خود همچنان ارزش مصرفی و بازار مشخص دارد. این مرغ‌ها فروخته می‌شوند و تولیدکننده در مقابل آنها پول دریافت می‌کند؛ بنابراین از بین بردن مرغی که دارای ارزش اقتصادی است، اقدام منطقی و متعارفی نیست. اصطلاح «مرغ پیر» که در مطالب منتشرشده به کار رفته، به مرغ تخم‌گذاری اشاره دارد که دوره اقتصادی تولید آن به پایان رسیده است. پایان این دوره به معنای بی‌مصرف‌شدن مرغ نیست، بلکه نشان می‌دهد ادامه نگهداری آن برای تولید تخم‌مرغ، صرفه اقتصادی گذشته را ندارد.

مرغ‌های پایان‌دوره کجا می‌روند؟

مرادی درباره سرنوشت این مرغ‌ها، یادآورشد: مرغ‌های تخم‌گذار پس از خروج از چرخه تولید به صنایع تبدیلی فروخته می‌شوند و در تولید برخی فرآورده‌های گوشتی، از جمله سوسیس و کالباس، مورد استفاده قرار می‌گیرند. این بخش از بازار، مصرف‌کننده مرغ‌های پایان‌دوره است و آنها را با قیمت متناسب خریداری می‌کند. تولیدکننده مرغ را پس از پایان دوره اقتصادی بدون استفاده رها نمی‌کند. این مرغ مشتری دارد و از واحد تولیدی به مسیر مصرف مخصوص خود منتقل می‌شود. با وجود چنین بازاری، خفه‌کردن مرغ‌ها در سالن و از بین بردن سرمایه تولیدکننده توجیه اقتصادی ندارد.

مدیرعامل اتحادیه مرکزی مرغداران مرغ تخم‌گذار میهن تاکید کرد: خروج مرغ‌های مسن از واحد پرورش، بخشی از چرخه معمول تولید است. این اتفاق در همه گله‌ها پس از پایان دوره اقتصادی رخ می‌دهد، اما خروج از چرخه تخم‌گذاری نباید با معدوم‌سازی یکسان تلقی شود.

مجوز دامپزشکی برای حمل بهداشتی است

مرادی درباره نقش سازمان دامپزشکی در این فرایند، گفت: تولیدکننده برای خروج مرغ‌های پایان‌دوره از واحد پرورش باید مستندات لازم را به دامپزشکی ارائه کند و مجوز خروج و حمل بهداشتی بگیرد. پس از دریافت این مجوز، مرغ‌ها به مقصد تعیین‌شده و بازار مصرف مربوط انتقال داده می‌شوند. این فرایند برای آن است که جابه‌جایی مرغ‌ها به شکل قانونی و بهداشتی انجام شود. دامپزشکی بر خروج و حمل گله نظارت می‌کند و تولیدکننده نیز موظف است مسیر تعیین‌شده را رعایت کند. 

 مرادی با تأکید بر اینکه توضیحات او مربوط به صنعت مرغ تخم‌گذار است، عنوان کرد: مرغ‌های پایان‌دوره پس از طی مراحل قانونی به بازار مصرف هدایت می‌شوند. دولت یا دستگاه دیگری نیز مسئولیت جداگانه‌ای برای جمع‌آوری این مرغ‌ها ندارد و تولیدکننده می‌تواند با ارائه مدارک و دریافت مجوزهای لازم، گله را از واحد خارج کند.

سن خروج گله همواره ثابت نیست

مدیرعامل اتحادیه مرکزی مرغداران مرغ تخم‌گذار میهن درباره زمان خروج مرغ‌ها از چرخه تولید، توضیح‌داد: مدت نگهداری گله ممکن است براساس وضعیت بازار، میزان تولید و تصمیم‌های کارشناسی تغییر کند. در برخی دوره‌ها شرایط به‌گونه‌ای است که نگهداری مرغ برای مدت بیشتری صرفه دارد و در دوره‌ای دیگر، تولیدکننده گله را زودتر خارج می‌کند. گاهی ممکن است در کارگروه‌های کارشناسی تصمیم گرفته شود گله یک دوره بازیابی را طی کند و برای چند ماه بیشتر در واحد باقی بماند. در این حالت، تولیدکننده با ادامه نگهداری گله، برای مدتی دیگر، از آن تولید دریافت می‌کند. در شرایطی دیگر ممکن است نیاز باشد جمعیت مرغ‌های موجود کاهش پیدا کند. در چنین وضعیتی، گله زودتر از سنی که در ابتدا پیش‌بینی شده بود از چرخه تولید خارج می‌شود. این تصمیم نیز تغییری در سرنوشت مرغ‌ها ایجاد نمی‌کند و آنها پس از دریافت مجوز به بازار مصرف صنعتی منتقل می‌شوند.

مرادی در پایان تاکید کرد: تولیدکننده می‌تواند متناسب با شرایط بازار، گله را برای مدت بیشتری نگه دارد یا آن را زودتر از چرخه تولید خارج کند. در هر دو حالت، مرغ‌های پایان‌دوره با مجوز دامپزشکی از واحد خارج و به بازار مصرف مشخص خود هدایت می‌شوند.