به گزارش نسیم اقتصاد به نقل از همشهری ، روایت آمارهای رسمی از گرانی مواد غذایی به‌ویژه آنهایی که به واردات وابسته‌اند، نگران‌کننده است. طبق اطلاعات مرکز آمار ایران، از ابتدای سال 1400تاکنون، روغن نه‌تنها دوبرابر میانگین خوراکی‌ها که 3.2برابر سریع‌تر از تورم عمومی رشد کرده اما نقطه اوج این فاجعه نه در جهش تاریخی 1401 که در یک سال اخیر و پس از یک تصمیم ارزی خاص رقم خورده است.

2 شوک تاریخی برای یک کالای اساسی
روغن خوراکی در ایران با ضریب وابستگی بالای 90 درصد به واردات مواداولیه، آسیب‌پذیرترین کالا در برابر تلاطم‌های ارزی است. کالاهای اساسی در چند سال اخیر 2 شوک بزرگ ارزی را از سر گذرانده و در این میان تحت‌تأثیر عوامل مختلف رکوردهای قیمتی را یکی پس از دیگری شکسته‌اند.‌شوک اول اردیبهشت 1401 بود که با حذف دلار 4200تومانی و جایگزینی آن با دلار نیمایی، قیمت روغن یکباره 3 تا 4 برابر شد. شوک دوم، دی‌ماه 1404 بود که با حذف ارز ترجیحی 28هزار و 500تومانی، دلار بازار مبادله مبنای نرخ ارز واردات شد.‌آن زمان نرخ حواله بازار مبادله کمتر از 120هزار تومان بود اما به بهانه یکسان‌سازی با بازار پیوسته در حال افزایش بوده و پایان سناریوی گرانی را باز گذاشته است به‌گونه‌ای که حالا از 148هزار تومان هم گذشته است. درواقع نصیب روغن از شوک‌های ارزی همواره جهش قیمت بوده اما در عصر حاضر، این شوک دوم بود که روغن را از یک کالای گران تحمل‌پذیر به کالایی در آستانه حذف از سبد معیشت دهک‌های متوسط و ضعیف تبدیل کرد.

گسست زنجیره توزیع با جهش نرخ ارز
تا پیش از دی 1404، دولت تلاش می‌کرد با تخصیص دلار 28 هزار و 500تومانی به روغن خوراکی سپری شکننده در برابر نوسانات بازار آزاد ایجاد کند. ‌در دی 1404 اما با تصمیم جدید، ارز کالاهای اساسی از دلار ‌ 28هزار و 500 تومانی به نرخ بازار مبادله متصل شده؛ نرخی که همان زمان حدود 120 هزار تومان بود و ظرف چندماه به سمت 150هزار تومان خیز برداشته است. این یعنی هزینه تأمین مواداولیه روغن که بخش عمده‌اش پیش‌تر با آن نرخ ترجیحی محاسبه می‌شد یکباره 4تا 5 برابر شد. نتیجه در فروشگاه‌ها بی‌درنگ نمایان شد.

چرا روغن از سایر خوراکی‌ها پیشی گرفت؟
واقعیت این است که تورم روغن دیگر صرفا یک زیرمجموعه از تورم خوراکی‌ها نیست، بلکه به 3 دلیل ارزبری زیاد، شوک جهانی و انتظارات تورمی به یک کالای مستقل بدل شده است.‌درحالی‌که نان، لبنیات، گوشت و میوه ترکیبی از تولید داخل و واردات هستند، روغن تقریبا تماما وارداتی است. افزایش نرخ تسعیر از 28 هزار و 500 تومان به 140 هزار تومان، تقریبا به همان نسبت مستقیما وارد قیمت تمام‌شده می‌شود، بی‌آنکه تولید داخل یا موجودی انبارها بتواند ضربه‌گیر باشد.‌همزمان با این تغییر سیاست ارزی، قیمت جهانی روغن‌های خام گیاهی (پالم، سویا، آفتابگردان) به‌دلیل تنش‌های اقلیمی و سیاست‌های صادراتی کشورهای تولیدکننده روند افزایشی داشت. ایران مجبور بود ماده اولیه گران‌تر را با دلاری بسیار گران‌تر بخرد: یک تورم دوطبقه.‌در یک بازار انحصاری، جهش نرخ ارز سیاستی این سیگنال را به فعالان می‌دهد که اصلاحات ادامه خواهد یافت و نرخ‌ها همچنان بالاتر خواهد رفت. نتیجه، احتکار در مراحل مختلف زنجیره تولید و توزیع، کاهش عرضه محصول نهایی و پیش‌خور کردن افزایش‌های آتی در قیمت فروش است.

حذف تدریجی یک کالای حیاتی
آنچه اعداد و نمودارها نشان می‌دهند، یک تورم ساده در یک کالای معمولی نیست. جهش نرخ ارز از دلار 28  هزار و 500 تومانی به بازار مبادله در دی 1404، روغن را از یک خوراک پایه که در هر خانه‌ای پیدا می‌شد، به کالایی نیمه‌لوکس برای دهک‌های متوسط رو به بالا بدل کرده است. خانوارهای کم‌درآمد مصرف روغن مایع را به حداقل رسانده‌اند و در بهترین حالت، سرانه مصرف چربی‌های مفید در رژیم غذایی‌شان سقوط کرده است.‌تا زمانی که ساختار کاملا وابسته روغن تغییر نکند و چتر حمایتی مؤثری برای دهک‌های آسیب‌پذیر در برابر شوک‌های ارزی وجود نداشته باشد، هر موج جدید اصلاحات، روغن را یک گام دیگر از سفره اکثریت مردم دور خواهد کرد.