8 شهریور 1405
به قلم: هاشم امینی، مدیرعامل شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور
آب در سرزمین ایران، هیچگاه صرفاً یک ماده طبیعی برای رفع تشنگی و تأمین نیازهای روزمره نبوده است. محدودیت منابع، تنوع اقلیمی و ضرورت سازگاری انسان با محیط، باعث شده است آب در طول تاریخ ایران به یکی از عناصر بنیادین شکلدهنده زندگی، تمدن، سکونت، فرهنگ و معماری بدل شود. از قناتهایی که آب را با بهرهگیری از نیروی گرانش از دل زمین به سکونتگاهها میرساندند تا آبانبارهایی که ذخیرهسازی و تابآوری در برابر کمآبی را ممکن میکردند، از باغ ایرانی که حرکت آب را به بخشی از سازمان فضایی و زیباییشناسی تبدیل کرده بود تا خانههای سنتی که آب را در کنار سایه، پوشش گیاهی و فرم معماری برای ایجاد آسایش به کار میگرفتند، همه نشاندهنده پیوندی عمیق میان آب و شیوه زیست ایرانی هستند.