توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر را نمی‌توان فقط با تعداد نیروگاه‌ها و ظرفیت نصب‌شده سنجید؛ مسئله مهم‌تر این است که این ظرفیت تا چه اندازه می‌تواند در ساعات اوج مصرف و شرایط بحرانی، تأمین برق را تضمین کند. چین، به‌عنوان بزرگ‌ترین بازار انرژی‌های تجدیدپذیر جهان، در برنامه توسعه سال‌های 2026 تا 2030، این پرسش را به یکی از محورهای سیاست‌گذاری خود تبدیل کرده است. تعیین اهداف مشخص برای توان تضمین‌شده منابع بادی و خورشیدی، نقش‌آفرینی ذخیره‌سازی و مشارکت در تأمین بار اوج، نشان می‌دهد که ارزیابی تجدیدپذیرها در حال عبور از سنجش صرف ظرفیت به بررسی قابلیت اتکای آن‌هاست؛ تغییری که می‌تواند برای سیاست‌گذاری انرژی و طراحی پروژه‌های تجدیدپذیر در ایران نیز درس‌آموز باشد.