به گزارش نسیم اقتصاد به نقل از روابط عمومی«  فدراسیون صادرات انرژی و صنایع وابسته ایران» این روزها واژه «تاب‌آوری» چنان رواج پیدا کرده که گویی قرار است جای بسیاری از مسائل حل‌نشده را پر کند، همان‌طور که پیش‌تر واژه «ناترازی» به ادبیات عمومی و مدیریتی راه یافت. اما واقعیت این است که بازی با کلمات، نه برق تولید می‌کند، نه کمبود انرژی را از میان برمی‌دارد و نه دردهای بخش خصوصی را درمان می‌کند. بخش خصوصی بیش از آنکه به ادبیات تازه نیاز داشته باشد به زیرساخت پایدار، سیاست‌گذاری روشن و حل ریشه‌ای بحران‌ها نیازمند است. وقتی بحران انرژی به‌ویژه در حوزه برق به تولید لطمه می‌زند سخن گفتن از تاب‌آوری اگر به اقدام عملی منتهی نشود، تنها نوعی آرایش زبانی برای یک مسئله جدی است. تاب‌آوری، اگر درست فهم شود به معنای توان سازگاری و بازگشت سریع پس از بحران است نه پذیرفتن دائمی بحران به‌عنوان وضعیت عادی. در همین چارچوب انتظار از حاکمیت و دولت این است که به‌جای انتقال بار مسئله به دوش مردم و بنگاه‌ها، به سراغ حل ریشه‌ای برود. از سرمایه‌گذاری در تولید و انتقال گرفته تا اصلاح الگوی مصرف و بهره‌گیری از ظرفیت بخش خصوصی. تجربه بحران‌های اخیر از آسیب به زیرساخت‌ها در جنگ دوازده‌روزه تا پیامدهای جنگ رمضان یک هشدار روشن دارد: اقتصاد و تولید در برابر شوک‌های بیرونی و ضعف زیرساختی بسیار است و بدون ترمیم جدی، نه تاب‌آوری معنا پیدا می‌کند و نه رونق تولید. اگر قرار است واژه‌ای تازه وارد ادبیات مدیریتی شود بهتر است از دل حل مسئله بیاید، نه از دل پنهان‌کردن آن. بخش خصوصی به‌جای «نام‌های به‌روز و زیبا»، به برق پایدار، تصمیم شجاعانه، و اراده‌ای برای درمان بحران نیاز دارد. زیرا رونق تولید محصول حل بحران است، نه تکرار واژه‌ها

یادداشت:کیوان جودی؛دبیرکل فدراسیون صادرات انرژی و صنایع وابسته ایران